Ready?

Ready to hitchhike?

No.

Everything is packed. In the next week I will hitchhike to Berlin and to Warschau as the first small aims of my trip. I will say goodbye to my friends and love which is gonna be difficult. It is 3:40 am when I’m writing this. I take a look trough my student dormitory. It is a great place. There is nothing to complain about this room. A black electric piano, a desk with white wooden legs and a plate of glass. White walls. It is so calm since I started a more minimalistic lifestyle. And there, in the corner is my black backpack. I think about Siberia. I think about the nomadic lifestyle in Mongolia.

Am I running away? Some months ago I would say no. I have to run. I have to taste. I feel the tension on my shoulders. I feel stress in my body. Am I scared? Yes I am. Doing one of the biggest things. Some people say ‘wow, what a journey’. I will rather say that also about the time before the journey. I had to let flow away so many things. Job – study – framed thoughts. Now is the time. After nine years of work and study, here I am, 3:50 am,  writing down my thoughts. Trust them to the machine who puts red lines under the strange words, but does not give feedback.

______________________________________________________________________________

 

Klaar om te liften?

Nee.

Alles is ingepakt. Volgende week zal ik naar Berlijn en Warschau liften als eerste twee kleine doelen van mijn trip. Het afscheid nemen van vrienden en liefde zal moeilijk zijn. Het is 3:40 AM wanneer ik dit schrijf. Mijn blik waart door mijn studentenkamer. Het is een goede plek. Er is niets in deze kamer om over te klagen. Een zwarte electrische piano, een bureau met witte houten poten en een glasplaat. Witte muren. Het is zo rustig sinds ik een meer minimalistische levensstijl begon. En daar, in de hoek staat mijn zwarte backpack. Ik denk na over Siberie. Ik denk over de nomadische levensstijl in Mongolie.

Ren ik weg? Enkele maanden terug zou ik nee zeggen. Ik moet rennen. Ik moet proeven. Ik voel de spanning op mijn schouders. Ik voel stress in mijn lijf. Ben ik bang? Ja, dat ben ik. Het doen van een van de grootste dingen. Sommige mensen zeggen: ‘Wauw, wat een reis’. Ik zeg dat liever over de tijd voordat de reis begon. Ik moest zoveel dingen laten wegwaaien. Baan – studie – geframede gedachten. Nu is de tijd. Na negen jaar van werken studie, ben ik hier, 3:50AM, mijn gedachten neerschrijvend. Vertrouw hen toe aan de machine die rode lijnen onder de rare woorden zet maar geen feedback geeft.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.