Constantin en zelfliefde

Daar stond hij. De reus met zijn zwart behaarde buik en lange baard. Tussen ons in, een kolkende rivier waar een bootje aan een touw ons over moest zetten. Twee uur had ik gewacht, hier in het gras, tachtig kilometer van het dichtstbijzijnde dorpje. Op shaman Constantin, die me weldra door de dichte begroeiing van de Siberische taiga een werkelijk zelfvoorzienend leven zou laten zien. Hier begon vijf jaar geleden mijn nomadenavontuur. Als Constantin dit op kon bouwen, zo dacht ik – ga ik vanaf nu alles liften en kamperen. Ik had er nog geen idee van dat hij en zijn familie aan de wortels stonden van mijn stukje zelfliefde, door hun pure, rauwe, harde en compassievolle leven een tijdje met mij te delen. Een echtheid, waar ik door al mijn boosheid heen naar snakte.

In het midden van de taiga, hoorde ik de eerste geheimen van moeder aarde, het geheel waar ik onderdeel van uit maak. Ik had nog niet door dat de boosheid op de wereld een boosheid op mijzelf was. Vijf jaar terug, bedankt Constantin – waar je nu ook bent.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.